Skip to main content

Ikalima



5.


Kung ang tinutukoy niyo po ay kahawig ng "love at first sight," hindi po ako naniniwala rito. Walang itong lohika. Oo, wala ring lohika ang pag-ibig; ngunit para po sa akin ay hindi maiiuwi ang ka-walang lohika ng "love at first sight" sa ka-walang lohika ng pag-ibig.


Kung ang tinutukoy niyo naman po ay iyong pakiramdam sa simula ng pag-ibig, ito po ang opinyon ko ukol dito. Tila mas nakikita ang mga paglalarawang ginawa niyo sa umpisa ng pag-ibig (ngunit hindi sa lahat ng pag-ibig). At sumasang-ayon po ako sa pagsasabi niyong mapalad iyong mga nakaramdam ng ganitong katiyakan. Ngunit sa tingin ko po, karamihan kung hindi man lahat ng pag-ibig ay umaabot sa ganoong punto. May mga ibang nauuna, may ibang nahuhuli. Ngunit marami na ang dumaan dito: iyong pagkakaroon mo ng katiyakan na "siya na." Minsan sa umpisa pa lang ng relasyon ay nararamdaman na ito ng tao. Ngunit may mga pagkakataon din naman na umiibig lang ang tao nang naniniwalang walang katiyakan; at darating na lamang siya sa punto kung saan mararamdaman niya na tila lumalabo na ang ka-walang katiyakan niya dati. Hindi ko masasabi kung mas maganda bang maramdaman ito sa umpisa pa lamang o habang nasa daloy ka na ng pag-ibig o kung may mas maganda nga ba.


Naniniwala ako na karamihan nga ng mga relasyon ay umaabot sa ganitong punto. At naniniwala rin ako na sa mga ganitong punto, naroroon pa rin ang kawalan ng katiyakan - ano ba ang mga nagbago sa sitwasyon, sa iyo o sa kanya liban sa mas lumalim na ang pagmamahalan niyo? - ngunit natatakpan na ang kawalan ng katiyakan ng paghahangad mo at di-maipaliwanag na katiyakan (na maaaring walang lohikal na batayan) na "siya na."


*

Oo, pag-ibig sa unang tingin pa lamang. Hindi ko alam kung kathang-isip lamang ito ng mga libro, makata, kanta o pelikula; na baka wala naman talagang ganito, na baka ideya lamang ito, inaakalang nangyayari, pero sa katotohanan--at madalas makita--wala naman palang kagat sa reyalidad. Alam natin mula sa karanasan na, gaya ng sinabi mo, maaaring makita agad pagkatapos ng unang pagtatagpo na baka nalilinlang lamang tayo: madalas ng ating mga mata o, pareho lang naman ito, ng ating mga damdamin--ang tinawag nga nating "buhay na karanasan ng kamalayan." Iyan ang malaking hadlang sa posibilidad ng pag-ibig sa unang pagtatagpo--lagi't-laging dumadaan muna sa larangan ng nakikita bago makarating sa hindi nakikita, o sa abot-tanaw ng pag-ibig.


Naghahanap tayo kung gayon ng posibilidad ng pag-ibig na hindi dumadaan sa pagtingin o damdamin. Mayroon kaya tayong ibang karanasan na ganito ang struktura at kilos? Sa ibang pananalita, mayroon kaya tayong karanasan kung saan lumalagpas na agad tayo sa pagtingin at humahantong na sa obligasyon, pananagutan at, sa wakas, sa pag-ibig na talagang para sa kanya at hindi para sa akin?


Dahil ito ang magtatatag para sa atin ng kung anumang katiyakan ng pag-ibig. Kung nakita ko agad ang aking sarili na handang agad na manilbihan, managot, o tunay na ibigin ang isang tao--at walang iba--nariyan nakabatay sa aking palagay ang aking katiyakan na "siya na" nga mula sa simula. At hanggang sa katapusan: kaya maaari akong mangako sa kanya na siya at siya lamang ang aking iibigin hanggang sa kamatayan.





Comments

  1. Anonymous3/25/2010

    This is very beautiful. :)

    ReplyDelete

Post a Comment

Popular posts from this blog

The Fields of Amorsolo

The first National Artist in Philippine history, referred to warmly as the “Grand Old Man of Philippine Art,” Fernando Amorsolo (1892–1972) still stands today as a looming figure in Philippine art responsible for being one of the artists who helped define what we up to now visually imagine as essentially Filipino. The images of rural life, of golden fields below clear blue, blue skies; the smiles of farmers which diminish their weariness as they plant, harvest, and winnow rice;most especially the iconic figure of the Filipina maiden working in the fields—the beloved dalagang bukid--; these, I believe, even after generations of Filipino painters since Amorsolo, have remained in our hearts and memory. Amorsolo did what great masters do for their country: bestow upon it its own icons, represent its native beauty, that is, to give its people and lands an identity and a face. There are, however, as many intentions for art as there are works of art. And these intentions will always remain in…

[Payapang Daigdig]

Written by Pat Nogoy, S.J.

Payapang Daigdig Felipe de Leon, Sr. 
Ang gabi'y payapa Lahat ay tahimik  Pati mga tala      Sa bughaw na langit 

Kay hinhin ng hangin Waring umiibig          Sa kapayapaan          Ng buong daigdig     
Payapang panahon    Ay diwa ng buhay Biyaya ng Diyos       Sa sangkatauhan
Ang gabi'y payapa Lahat ay tahimik Pati mga tala Sa bughaw na langit  
Pati mga tala           Sa bughaw na langit


The gift delivers Being/being Jean Luc Marion

There is something about the night.
The blanket of darkness hovering the other half of the day sparks ambivalence. Everything is the same in darkness—fear, joy, pain, triumph, doubt, glory, sorrow. Identities recede unto the vast anonymity. There is a pervading anxiety where existence slips into nothingness. One is never certain what to make out of darkness; maybe that is why the night shakes us because we never know. One cannot avoid imagining a something that is greater, higher, mightier, (even sinister) that lurks (hence the power of ghos…

A Love Sooner than Later

BROWN PENNY William Butler YeatsI whispered, 'I am too young,' And then, 'I am old enough'; Wherefore I threw a penny To find out if I might love. 'Go and love, go and love, young man, If the lady be young and fair.' Ah, penny, brown penny, brown penny, I am looped in the loops of her hair. O love is the crooked thing, There is nobody wise enough To find out all that is in it, For he would be thinking of love Till the stars had run away And the shadows eaten the moon. Ah, penny, brown penny, brown penny, One cannot begin it too soon.

*
One cannot begin to love too soon--conversely, one should not love too late or in life's demise. That waiting for the "right time," or the "right person" to love, what are these but the cries or sighs of an unready, even tired, heart? One becomes ready only when one begins to understand love slowly (or again), and one understands love progressively when one, simply, performs the act of love. Love, like mos…